«Εμιγκρέ» σημαίνει μετανάστης και όταν ψάχναμε το όνομα του γκρουπ μάς ταίριαζε, γιατί θέλαμε να μεταναστεύουμε την ψυχή, το μυαλό και την ακρόαση σε μαγικά μέρη, να απεγκλωβίσουμε την σκέψη από την καθημερινότητα, κάτι που παραμένει διαρκής στόχος», μας λέει ο Γιάννης Χανιωτάκης, «ψυχή» του συγκροτήματος και «από τα θεμέλια» μέλος του. Μας συστήνει και την υπόλοιπη ομάδα, «τη Ραχήλ Τσελεπίδου, που είναι η κυρία των Εμιγκρέ στο τραγούδι, τον Τάσο Πελτέκη στην κιθάρα, τον Παναγιώτη Σκαρλάτο στα πλήκτρα, τον Γιάννη Μπέλλο στο μπάσο και τον Αλέξη Αρχοντής στα ντραμς», ενώ ο ίδιος είναι στην κιθάρα. Σήμερα στoν ΠΑΡΕΑ 104FM ο Γιάννης, η Ραχήλ, ο Αλέξης και ο Τάσος κάνουν… κατάληψη στο στούντιο, σε μια πραγματικά πολυφωνική συνέντευξη στην Άννα και τον Στράτο. Απολαύστε τους, 4-5μ.μ.
- Πόσα χρόνια μουσικής πορείας μετρούν οι Εμιγκρέ;
«Δημιουργήθηκαν το 1998 κι έχουν μέχρι τώρα τρεις δίσκους στο ενεργητικό τους, το «Σήμερα» το 2004, το «Είμαστε ένα» 2007 και «Λάιβ στιγμές» το 2009. Και τώρα βρισκόμαστε στο στούντιο για τον τέταρτο δίσκο, που θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο, με πρώτο σινγκλ «Αυτό που θέλω». Το συγκρότημα δημιουργήθηκε από την ανάγκη μας να καλύψουμε ανησυχίες, φόβους, αγωνίες, έχοντας σαν φιλοδοξία να αφήσει αυτή η παρέα ένα ρεφρέν στο πέρασμα του χρόνου, να βάλει ένα λιθαράκι σε αυτό που λέγεται ελληνική δισκογραφία. Η παρέα δεν είναι η ίδια, οι ανάγκες καθημερινότητας και ζωής άλλαξαν ρότα σε κάποια μέλη και η τωρινή σύνθεση μετρά τέσσερα χρόνια».
- Είστε λοιπόν μια παρέα;
«Είμαστε παρέα γιατί η κοινή μας συνισταμένη είναι η αγάπη μας για ελληνικό τραγούδι, η ανάγκη να εκφραστούμε μέσα από το τραγούδι αλλά και ο κοινός στόχος να αφήσουμε την αύρα και τη μυρωδιά μας. Ο δρόμος και η αγάπη μας γι’ αυτό μας έχει κάνει ένα. Φυσικά σε κάθε δημιουργική παρέα πρέπει να υπάρχει πολυφωνία και όλο αυτό δημιουργεί το μοναδικό ηχόχρωμα των Εμιγκρέ».
- Ποιος χαρακτηρισμός ταιριάζει στο ηχόχρωμά σας;
«Ο ήχος μας είναι ένα κράμα από τις αγωνίες της καθημερινότητάς μας και με τα ακούσματα που έχουμε μαζέψει σαν μπάντα και μας επηρεάζουν, με επιρροές από την ελληνική και την ξένη μουσική, μας σημάδεψαν, μας στοίχειωσαν τα χρόνια της εφηβείας μας».
- Βάση σας παραμένει πάντα η Θεσσαλονίκη;
«Ναι, αν και τα τελευταία χρόνια συναυλίες σε όλη την Ελλάδα μας έχουν κάνει Εμιγκρέ όνομα και πράγμα, μετανάστες».
- Όπως φέτος το καλοκαίρι;
«Ναι, ετοιμάζουμε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα και Κύπρο. Είναι μια γόνιμη περίοδος να μας δει κόσμος που δεν πάμε τον χειμώνα. Η κάθε συναυλία είναι μοναδική. Παίζουμε κάθε φορά σαν να είναι η τελευταία μας και προσπαθούμε να δημιουργήσουμε όμορφες μαγικές στιγμές παρέα με το ακροατήριο, να μοιραστούμε με τον κόσμο την χαρά της συναυλίας, της στιγμής, της νύχτας. Κάθε συναυλία είναι μια μικρή γιορτή… Έξι άνθρωποι πάνω στην σκηνή αποδεικνύουν τον λόγο που υπάρχουν».
- Γιατί μόνο τρεις δίσκοι μέσα σε 12 σχεδόν χρόνια;
«Το ενδιάμεσο διάστημα υπήρξε αναγνωριστικό ως προς τις δικές μας ανάγκες, ένα διάστημα δημιουργίας. Ειδικά στον πρώτο δίσκο, κατά τη διάρκειά του αλλάξαμε και εμείς οι ίδιοι, επαναπροσδιορίσαμε τι θέλουμε να κάνουμε, την ταυτότητα, τον ήχο μας. Είναι ένας διαρκής αγώνας στο να υπάρχουμε και να έχουμε λόγο ύπαρξης. Και χρειάζεται χρόνος για φιλτράρισμα εμπειριών, συναυλιών αλλά και καθημερινότητα. Λειτουργούμε όχι και τόσο εμπορικά θα έλεγα… Στο υλικό μας πρέπει να υπάρχει και αλήθεια, για να καταθέσουμε κάτι αληθινό. Αυτό θέλει τον χρόνο του και να ωριμάσει. Κάθε υλικό πρέπει να κατασταλάξει, πάντα στο μέτρο του εφικτού και της αγοράς. Σκοπός μας όμως πάντα είναι να αφήσουμε πίσω μας μια μικρή αλήθεια».
- Υπάρχει χώρος για διαφορετικού τύπου προσανατολισμούς, σχεδόν ρομαντικούς, κι όχι τόσο εμπορικούς όπως το έθεσες;
«Υπάρχει δημιουργικότητα, υπάρχει χώρος για νέα ακούσματα και η μουσική παραμένει διέξοδος για πολύ κόσμο, είτε ως μέσο έκφρασης είτε διαφυγής. Πάντα υπήρχε και θα υπάρχει η μουσική. Το ζήτημα είναι πόσο οι συνθήκες ευνοούν άνθιση νέων ήχων. Χρόνο με τον χρόνο έχουν σφίξει οι καταστάσεις και ο ρομαντισμός, η αρχική διάθεση που έχεις όταν ξεκινάς φθίνει. Σε πολλούς καλλιτέχνες υπερισχύει το κίνητρο της αυτοπροβολής πια και όχι να αφήσουν κάτι πίσω. Πάντα υπάρχουν τάσεις και παρόλο που ζούμε τα χρόνια του ΔΝΤ, το καλό θα βρει το δρόμο του».
- Ποιο είναι το μεγάλο στοίχημα των Εμιγκρέ;
«Το στοίχημα κάθε καλλιτέχνη, και σίγουρα στοίχημα των Εμιγκρέ είναι η διαχρονικότητα. Προσπαθούμε να κερδίσουμε το στοίχημα του χρόνου. Με αλήθεια, υπομονή… Και τα καλύτερα έρχονται»…
