Θέλει τα ώπα της, τα φτιάχνει ακριβώς έτσι όπως τα θέλει, με δικό της τρόπο και με τα «παιδιά» της, τους μαθητές της από τη Σχολή της και σκορπίζει κέφι και γέλιο, όχι γιατί έτσι το σχεδιάζει και γιατί αυτό είναι αυτοσκοπός, αλλά γιατί είναι αυθεντικό και πηγαίο… Η Έλντα Πανοπούλου είναι η σημερινή, απολαυστική καλεσμένη της Άννας και του Στράτου και τα «ώπα» της θα γεμίσουν την συχνότητα του πιο αγαπημένου ραδιοφωνικού σταθμούς της πόλης, της δικής σας «ΠΑΡΕΑΣ» στους 104FM…
* Από το «Ρεσιτάλ» στον Πειραιά η παράστασή σας «Θέλω τα ώπα μου!» βρέθηκε στο κέντρο της Αθήνας.
«Ναι, στο «Polis Stage», έναν όμορφο αμφιθεατρικό χώρο, δεν έχει το κλασικό «τραπέζια-καρέκλες» των μπουζουκιών. Ξεκινήσαμε κάπως καθυστερημένα, μετά τις γιορτές και με τον κόσμο να είναι προβληματισμένος -και πώς να μην είναι με όλη αυτή την καταστροφολογία και τον πανικό που έχει πέσει πάνω στα κεφάλια μας, ότι έχουμε πτωχεύσει και δεν το ξέρουμε- αλλά τελικά φαίνεται ότι ο κόσμος έχει ανάγκη από την ψυχαγωγία. Αλλά με την καλή έννοια, γιατί πολλοί θεωρούν ότι και το σκουπίδι μπορεί να ψυχαγωγήσει τον άνθρωπο. Αυτό είναι ψέμα. Το κοινό έχει γίνει απαιτητικό, θέλει να δει θέαμα και ανθρώπους να ιδρώνουν τη φανέλα, να πληρώσει όχι πολλά λεφτά, να περάσει καλά και να μην σε βλαστημάει όταν φύγει».
* Η παράστασή σας είναι σαν ταινία…
«Ναι, κάπως έτσι. Έχει μια εξέλιξη δεκαετιών. Η δική μου πρώτη εμφάνιση είναι ως Μέριλιν Μονρόε στο «My heart belongs to daddy», φυσικά με κωμικό τρόπο, μετά περνάμε στο ‘70, φτάνουμε στα λαϊκά του ’80 και μέσα από αυτές τις διαδρομές βλέπεις τη μουσική μας αλλά και την παγκόσμια μουσική με μια εξέλιξη σαν σε ταινία, σαν κινηματογραφική, μουσική διαδρομή. Μετά τις 2 τα ξημερώματα έχουμε αγαπημένα, αξέχαστα ελληνικά τραγούδια κι εκεί να δείτε γλέντι… Τη δούλευα πολλά χρόνια στο μυαλό μου αυτή την ιδέα. Και κάνω θέατρο, το μουσικό θέατρο που αγαπάω. Και με τα παιδιά μου, κι έτσι ολοκληρώνεται η ευτυχία μου. Είναι 28 άνθρωποι πάνω στην σκηνή κι είμαστε μια οικογένεια».
* Εσείς τι προσφέρετε;
«Εμείς ιδρώνουμε τη φανέλα μας. Αυτή η παράσταση είχε καταρχάς πολλές ώρες αγρύπνιας για να στηθεί, να βρούμε τα κατάλληλα τραγούδια, αγαπημένα, μεγάλων συνθετών και χωρίς να συμπεριλάβουμε το σημερινό φτηνό σουξέ. Ούτε σαν παρωδία δεν το έχουμε. Χρησιμοποιούμε σουξέ της δεκαετίας του ’80, αλλά αυτά που ήταν τότε σχεδόν «κατάπτυστα», αλλά εν τέλει έγιναν καλτ, δεν συγκρίνονται με το κατάπτυστο του σήμερα. Με εκείνα τα τραγούδια γελάς, με τα σημερινά ούτε να γελάσεις δεν μπορείς… Έχουμε καλή μουσική, έναν εξαιρετικό μαέστρο, τον Νίκο Κούρο και νέα παιδιά με ήθος και με επιθυμία για ουσιαστική επικοινωνία με τον κόσμο».
* Τέτοιοι νέοι καλλιτέχνες τείνουν να είναι μειοψηφία…
«Δεν έχεις άδικο. Δεν εκπαιδεύονται σωστά οι νέοι καλλιτέχνες».
* Προβάλλονται όμως «ολόσωστα».
«Προβάλλονται με έναν τρόπο που λέει… αγοράστε τον για έναν χρόνο ή δυο-τρία το πολύ και μετά στείλτε τον σπίτι του, θα σας έχουμε άλλον να αγοράσετε! Υπάρχει αυτή η εμπορευματοποίηση των νέων καλλιτεχνών. Εγώ δεν το πρεσβεύω αυτό και δεν μπορώ να το διδάξω στα παιδιά μου στη Δραματική Σχολή. Εγώ προσπαθώ να τους μεταλαμπαδεύσω ένα ιδεώδες που λέει, βγείτε και κάντε τη διαφορά, τραβήξτε τον κόσμο αλλού, υποχρεώστε τον ανόητο συνάδελφο να ακολουθήσει το δικό σας παράδειγμα… Τα κανάλια είναι αυτά που εμπορεύονται την χλαπάτσα και τη φτήνια. Όταν μιλήσεις στον νέο και του μεταφέρεις το νόημα της εκπαίδευσης, ο νέος θα ακούσει. Οι καλλιτέχνες είμαστε υπηρέτες του κόσμου, δεν βγαίνουμε στο θέατρο, στην τηλεόραση και στα μαγαζιά για να έχουμε τον κόσμο δούλο μας, εμείς είμαστε οι δούλοι του. Όταν ο νέος καλλιτέχνης συνειδητοποιήσει την αξία της ταπεινότητας του καλλιτέχνη απέναντι στο κοινό, γίνεται ευτυχισμένος. Και όλοι οι νέοι είναι πρόθυμοι να το μάθουν αυτό και να ανταποκριθούν. Αλλά οι μεγαλύτεροι φροντίζουν να μην τα μεταφέρουν. Οι αήθεις είναι οι μεγαλύτεροι, όχι οι νέοι… Είναι δυνατόν να φταίει ένα νέο παιδί όταν δεν έχει βρεθεί δάσκαλος να του πει, παιδί μου δεν θα πας σε ακρόαση μασώντας τσίχλα, μιλώντας στο κινητό και ξεβράκωτος. Πώς θα μάθει μια νέα κοπέλα ότι είναι πιο σέξι ντυμένη παρά να τα έχει όλα φόρα παρτίδα; Πώς θα καταλάβει μια νέα κοπέλα τι σημαίνει φοράω φούστα, όταν αυτό σήμερα σημαίνει, φοράω κάτι αναλόγως σωστό για να ανέβω πρώτο τραπέζι πίστα και να δείξω το βρακί μου;».
* Ο κόσμος σήμερα γελάει πιο εύκολα;
«Γελάει πιο εύκολα αλλά όχι στα αλήθεια. Χαχανίζει εύκολα θα έλεγα».
* Τι κάνετε για να γελάει ο κόσμος και να μην χαχανίζει;
«Προσπαθώ να ταπεινώσω τον εαυτό μου όσο περισσότερο μπορώ. Για να έχω δε την εκατέρωθεν επικοινωνία με το κοινό, που όλα αυτά τα χρόνια είναι το δικό μου «όπλο», στηρίζομαι στη σάτιρα και δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να σατιρίσει κάποιον από το κοινό μου, αν δεν έχω πρώτα σατιρίσει στο έπακρο τον εαυτό μου. Όποιος κωμικός ανεβαίνει στη σκηνή με τη μαγκιά “τώρα θα κάνω τον κόσμο να γελάσει” κάνει λάθος. Ο κωμικός πρέπει να λέει πάω να πονέσω, να ματώσω για να κάνω τον κόσμο να γελάσει…».
* Εσείς γελάτε εύκολα;
«Πολύ δύσκολα και σπάνια έως καθόλου. Και σαν παιδί και αργότερα ήμουν μάλλον κλειστός και μελαγχολικός άνθρωπος, παρά άνθρωπος που κυλά εύκολα στο γέλιο. Εκτός από αυτό έχουμε και τη διαστροφή του καλλιτέχνη, όταν βλέπουμε μια παράσταση, να ψάχνουμε τον τρόπο και να μην αφηνόμαστε εύκολα στο πρώτο γέλιο».
* Ίσως γι’ αυτό γίνατε κωμικός;
«Νομίζω πως γι’ αυτό ακριβώς. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ηδονή για μένα από το να προκαλείς τον γέλωτα του κοινού. Είναι πολύ πιο εύκολο να δημιουργήσεις το δάκρυ… Το δράμα μπορεί να δημιουργηθεί και από την γύρω ατμόσφαιρα, τον φωτισμό, τη μουσική. Σκεφτείτε να είσαι γυμνός, με μόνο όπλο τον λόγο, απέναντι στο κοινό που περιμένει να τον κάνεις να γελάσει, χωρίς να τον θίξεις, να τον προσβάλλεις... Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι; Πρέπει ο ηθοποιός να είναι ένα με το χώμα, να μην νιώθει σημαντικός πάνω στην σκηνή. Και τώρα, στα «Ώπα μου», δεν είμαι τραγουδίστρια, υπηρετώ μέσα από το τραγούδι, την ηθοποιία και υποδύομαι κάποια πρόσωπα του τραγουδιού. Το κάνω χλευάζοντας τον εαυτό μου. Αν το κοινό ανησυχεί μην μου φύγει η βλεφαρίδα, ή στραβώσει το άι-λάινερ, αν εγώ ανησυχώ αν το παπούτσι ή η τουαλέτα είναι η τελευταία λέξη της μόδας μπορεί ο κόσμος να γελάσει μαζί μου;».
